|
Ceylon Christian Care |
|
Nieuws |
|
16 mei 2009 Bezoek verslag van volunteers Annie and Hilda |
|
Maar ook aan deze fijne periode komt een eind. We waren nu voor een maand op het project, maar wat is een maand dan snel voorbij! En dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Dat valt niet mee! Na ons te hebben moeten loswurmen van alle handen en handjes, zaten we dan eindelijk in het busje. Het busje moest langzaam in beweging komen vanwege de kinderen die erom heen stonden. Nog een laatste armzwaai en we zijn uit hun gezichtsveld verdwenen. Voordat we naar Colombo rijden hebben we eerst nog een afscheidsmaaltijd bij ds Jeyanesan. Daar werden we nog weer duidelijk bepaald bij de trieste en moeilijke situatie van het land. De ds. vertelde over een meisje dat in het weeshuis in Batticaloa woont. De familie van het meisje woonde in het oorlogsgebied. In december is de dominee bij het oorlogsgebied geweest en heeft gesproken met de familie van het meisje. Nu had hij juist deze week bericht gekregen, dat de hele familie was omgekomen. Wat een leed en ellende voor zo’n meisje van nog maar zes jaar. Zoveel mensen in dit land leven onder deze voortdurende spanningen en moeite. Wat een tegenstellingen vergeleken bij onze situaties. Kunnen wij onze weldaden wel ooit genoeg beseffen en waarderen? We mochten weer veilig aankomen in Nederland. Dat betekent voor ons op dit moment: niet meer genieten van die lieve zwarte gezichten, de vaak om aandacht vragende kinderstemmen, de gezellige sfeer die op het project aanwezig is! We missen het. Eén ding is duidelijk, onze periodes in Sri Lanka zullen we niet vergeten. De trouwe zorg van ds Sounthi en zijn moeder, de leiding en de kinderen, het is voor ons heel bijzonder. De verbondenheid die we gevoeld hebben was weer groot, maar daarom ook weer moeilijk om alles achter te moeten laten. We willen het bestuur van CCC en allen die daarbij werkzaam zijn Gods hulp en wijsheid toewensen. Aan ’s Heeren zegen is toch alles gelegen, ook in ons werk voor onze (verre) naaste.
Hartelijke groeten, Annie en Hilda
NOTE: De ervaringen van onze laatste reis zijn ook te lezen op onze blog.
|
|
Memory spelen |
|
Gehandicapte vrouw in haar hut |
|
Beste vrienden,
Wat hebben we er naar uitgezien om weer af te reizen naar ons tweede vaderland: Sri Lanka! Het was bijna een jaar geleden, maar wat voelt het weer vertrouwd aan, als we na een voorspoedige reis het project weer op rijden. En dan… dan komt een bruine zwerm kinderen op ons afhollen. We komen handen, oren en ogen tekort om iedereen te kunnen begroeten. Wat was dat een prachtig begin en we denken: is het echt een jaar geleden dat we hier geweest zijn? Wat voelen we ons direct weer thuis! Ook de staf zorgt voor een onvergetelijk welkom. En daar was het weer: onze 1ste prayertime. Daar zaten we dan eindelijk weer te midden van de staf en de kinderen. Lachend en met glinsterende ogen kijken de kinderen ons aan. Weet je wat er was? De kinderen beginnen uit volle borst het vers: “A-ja oempressennum” te zingen. Dit vers hebben wij vorig jaar van hen geleerd. Ja, dat zijn ze dus nog niet vergeten.
Gehandicaptenproject Natuurlijk waren we erg benieuwd welke situatie we bij het dagverblijf voor de gehandicapte kinderen zouden aantreffen. Door de regelmatige contacten met de staf wisten we dat er na ons vertrek twee nieuwe groepsleiders waren gekomen. Hoe zou het zijn? Vol verwachting togen we naar “onze” gehandicapten kinderen. Hey, daar vliegt Djebanath ons al om de hals! Een spontane begroeting! Het was merkbaar dat sommigen ons weer herkenden. Fijn was het om te zien dat de staf gedurende het afgelopen jaar de structuur er goed in had gehouden. Dat is belangrijk omdat de nodige duidelijkheid en rust geeft aan de gehandicapten. De prestaties van een jongen in het project waren zodanig dat hij naar een gewone school is gegaan. Het is toch mooi dat dit mogelijk is. Zo missen we deze jongen, maar er zijn twee andere kinderen bijgekomen. Qua groepsindeling hebben we nog een kleine verandering ingebracht met deze kinderen. Onze belangrijkste speerpunt van dit jaar was wel het aanbieden van activiteiten. Hoewel dit een belangrijk deel van de ontwikkeling is waren we daar vorig jaar niet aan toegekomen. D.m.v. het aanbieden van de juiste activiteiten heb je contact met hen en voelen ze dat er aandacht voor hen is. Juist aan die aandacht ontbreekt het zo vaak. Tijdens dit bezoek hebben we veel aandacht besteed aan de meervoudig-complexe gehandicapten. We hebben aan de groepsleiding proberen uit te leggen waarom motiverende activiteiten belangrijk zijn en hoe je observeert welke activiteit geschikt is. De één is meer gericht op muziek, terwijl de ander meer van visuele bezigheden houd. Maar ook, hóe bied je de activiteiten aan. Hoelang hebben ze interesse voor een activiteit en niet ieder dag bied je dezelfde activiteiten aan. Bij de andere groep hebben we geprobeerd om de leeractiviteiten om te buigen in speelactiviteiten. Zodat ze hetzelfde leren, maar dan spelenderwijs. Speel je bijv. een spelletje domino of memory, dan kun je ook gelijk benoemen welke afbeelding te zien zijn. |
|
We spraken de moeder van Keethanan. Hij is meervoudig gehandicapt en we bespraken zijn interesse voor de activiteiten. Op het laatst zei ze: als je weer naar Nederland gaat, mag je hem wel meenemen. Op dat moment ben je sprakeloos! Is hij dan niet waardevol? Ziet ze dan helemaal niet hoeveel hij uitstraalt? Lang bleef dit gezegde terugkomen in onze gedachten. De groepsleiding heeft drie zaterdagen in de maand cursus over het begeleiden van gehandicapten. Wij zijn ook mee geweest naar zo’n bijscholing. Deze keer was het onderwerp: hoe vertel je een verhaal? Er werd in discussiegroepen gewerkt over de aandachtspunten die bij een vertelling belangrijk zijn. Daarnaast moesten ze in groepjes uitwerken, welke voordelen een vertelling voor de gehandicapten heeft. Dit werd dan weer met z’n allen besproken. We merkten dat deze bijscholingen zeer nuttig en leerzaam zijn. We waren blij te zien dat de staf het geleerde toepaste in de praktijk! Als afsluiting van onze periode van werken met de gehandicapten, hebben we met de groepsleiding en Sounthi een vergadering gehad. Hierin kwamen aandachtspunten naar voren die belangrijk zijn voor groepsleiding als ze met de gehandicapten werken.
Nagapuram We zijn in het dorpje Nagapuram geweest. In dit dorpje is de stichting met een nieuw ontwikkelingsproject bezig. We hebben daar twee gehandicapten bezocht. We zijn nog op zoek geweest naar nog twee andere gehandicapten, maar die bleken niet thuis te zijn. Zo bezochten we een doofstom meisje. Ze kan wel lezen en schrijven en doet enig werk thuis. Een bijzondere zorgvraag. Daarnaast bezochten we een oudere vrouw die er ondervoed uitzag. Ze mompelde wat en zat in een hut, op het zand. De hele dag zit ze zo op deze plek, omdat ze niet meer kan lopen. Een trieste ontmoeting! Terwijl we door het dorpje reden, liet Sasi ons zien hoe de mensen hun inkomsten verwerven. Stilzwijgend stonden we toe te kijken, hoe twee vrouwen al zittend op hun hurken de hele dag bezig zijn om kleine visjes om te keren om te laten drogen. Wat een werk en dat voor zulke lage verdiensten. |
|
Annie (l) and Hilda (r) met Elizabeth Theodora en haar moeder |
|
Boys en girls Wat is het weer heerlijk om ‘s morgen niet wakker te worden van een rinkelende wekker, maar van de vrolijke en heldere kinderstemmen onder ons raam. Zo klinkt al in de vroege ochtend: “Good morning sister!” Met in de verte het eentonige gezoem van de grasmaaier! Ja, de kinderen zijn alweer druk bezig. De vele arbeid die aan de tuin geschiedt, werpt wel zijn vruchten af. Elke keer valt het ons weer op, hoe prachtig het compound erbij ligt. We zagen verschillende nieuwe gezichtjes tussen de kinderen. Maar we misten er ook enkele. De oudere jongens, waar we vorig jaar zeer leuke contacten mee hadden, zijn deze periode niet op het project. In afwachting op hun schoolresultaten zijn ze nu bij hun familie. Tot onze verrassing hebben we twee van hen nog kunnen ontmoeten, omdat ze nog even een kijkje bij ons kwamen nemen. Als we op een avond langs het Boys home lopen en een blik naar binnen werpen, worden we gelijk naar binnen geroepen en getrokken. (Dit gebeurt trouwens niet één keer, maar wel meerder keren). Dit ontlokt al gauw zeer verontwaardigde reacties van de kant van de meisjes. Als we in het Girls-home kwamen, moesten we dus elke keer aanhoren: “dit is Girls-home hoor, geen Boys-home!” Met andere woorden; jullie vergissen je! Maar op die avond als we in het Boys-home zijn, klinkt een zacht gezang vanuit de slaapzaal in onze oren. Dit willen we toch wel even van dichtbij beluisteren. Twee jongens liggen in één bed, zachtjes te zingen, te midden van al vele slapende jongens. Niet wetend dat wij daar zo dicht bij hun staan. Wat klinkt dat mooi. En wat een mooi gezicht als je die slapende jongens daar ziet. Presanth lag daar heerlijk te slapen, handen op de buik, benen over de rand en zacht puffende geluidjes uit zijn mond. Schitterend! Wat waren de jongens en meisjes blij met de meegebrachte spelletjes. Vele malen hoorden we de dobbelstenen rinkelen. Wat leuk om ze zo, verdiept in hun spel bezig te zien. Overal zag je de groepjes kinderen zitten. Voor de zondagavond hadden we het spel Kwistet meegebracht. Ze waren druk in de Bijbel aan het bladeren om de juiste antwoorden op te zoeken. Ook de kinderbijbel van “van Dam”, werd veel gebruikt. Hoe mooi, om zo met deze kinderen en Gods Woord bezig te kunnen zijn. Verschillende talen, maar toch hetzelfde Woord. Tijdens de zondagsschool merkten we dat ook een keer zeer duidelijk. De kinderen moesten verschillende teksten opzoeken. En zo ook een tekst uit Genesis 11. Pulotharsan is druk bezig met het zoeken naar dit hoofdstuk in onze Engelse Bijbel en ook nog in ons Nederlands psalmboek. Dit gedeelte gaat over de torenbouw van Babel. Zo lazen ze dan vers 1, waarin staat dat de gehele aarde was, van enerlei spraak en enerlei woorden. Nou, dit maakte reacties bij de kinderen los! “No Dutch, no English, only Tamil”, wat zou dat gemakkelijk zijn. Als de zondagschool afgelopen is staan we nog even te praten. Daar komen ds. Daniel en zijn vrouw met hun baby Sophia op ons aanlopen. De ds. vroeg ons of we een doopnaam wilden bedenken voor hun dochtertje. We waren overrompeld en verrast door deze vraag, maar natuurlijk wilden we daarover nadenken. Sophia zal de doopnaam: ‘Elizabeth Theodora’ krijgen. |
|
Vele dingen zijn nog te beschrijven, zoals bijvoorbeeld over onze trouwe verzorgster Thayalini. Ze wilde een heerlijk kopje thee voor ons maken! IJverig gaat ze aan de slag, tot ze tot de ontdekking komt dat ze geen thee uit het jampotje schudt maar onze oer-Hollandse hagelslag! Daar drijft dan de hagelslag in het kokende water. Hete chocolademelk met deze warmte? Of over onze overnachting in een boomhut. Ja, we zouden een nachtje in een houten hotel slapen, vertelde de dominee. Wat we er ons bij voor moesten stellen, we hadden geen idee. Maar…het overtrof onze stoutste verwachtingen. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. In een hut op palen, met vrij uitzicht op de oceaan. We hebben genoten. |
|
Slapen in een hut die tussen de bomen hangt |
|
Vis drogen in de zon |
|
Spelen met stempels |