|
Ceylon Christian Care |
|
Nieuws |
|
29 februari 2008 Bezoekverslag van Bert van Voorden |
|
Beste vrienden,
Voor de tweede keer mocht ik de projecten van Ceylon Christian Care op Sri Lanka bezoeken. Samen met mijn oudste dochter Stefanie ben ik eerst naar India gereisd om Vathany te ontmoeten. Vathany is de voormalig manager van de projecten in Periyaneelavanai welke Sri Lanka heeft moeten verlaten na een aanslag op haar leven. We vertrokken maandagmorgen 25 febr. vanuit Dusseldorf naar India. Na een voorspoedige reis kwamen we dinsdagmorgen aan in India. Mijn dochter verbleef daar t/m 6 maart. Zelf vloog ik op de 29e febr. door naar Sri Lanka voor het bezoek aan de projecten. Ds. Sounthi stond mij al in zijn witte dominees kleren op te wachten op de luchthaven. Onderweg naar de oostkust kwamen we veel checkpoints tegen en overal waren militairen op de been. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar toch merk je de spanning die er heerst. Onderweg vroeg ik meermalen aan Ds. Sounti: How many kilometers? ‘s Avonds om 9 uur rijden we het terrein op van onze projecten. Ik lag half te dutten, maar het maakte me ineens wakker. Al de kinderen en staf stonden al te wachten. Ook Annie en Hilda stonden er. We voelden toen de verbondenheid met hen en hun werk. We waren veilig aangekomen. Ik sprong uit de bus en er werden vele handen en handjes geschud. We kregen weer bloemen bij aankomst. Later in de avond hebben we nog een stafmeeting gehad in de tuin. Ik probeerde bij iedereen zijn of haar naam te zeggen. Ik vind het erg belangrijk om goede contacten te hebben met de stafleden. Zij doen immers het werk hier op de projecten. ’s Avonds laat hebben ik nog met Annie en Hilda gesproken over hun werk (zij verblijven hier voor 4 maanden). Na een lange dag reizen viel ik eindelijk in slaap. Voor het vertrek uit Nederland hadden we een goed programma gemaakt. Ruim de tijd nemen voor de projecten, activiteiten met de kinderen, besprekingen met de staf, Bijbelstudie op zondag. Annie en Hilda mogen ook mee van Ds. Sounthi naar de diverse projecten van onze stichting.
Zaterdag 1 maart We gaan ’s morgens vroeg op pad naar Murokkodanchenai, een arm vissersdorpje. In augustus 2006 was ik hier voor het eerst. Normaal is iedereen vrij op zaterdag, maar nu was iedereen aan het werk, ook de bouwvakkers waren aanwezig. Ze zijn bezig met het bouwen van een nieuwe gemeenschapsruimte. In 2006 waren hier al plannen voor en nu waren ze bezig met het schilderen. Over 2 maanden zal het gereed zijn. In de afgelopen periode zijn er meer toiletten en waterputten gebouwd. Ook konden we zien hoe bepaalde dingen gemaakt werden van riet. Verder hebben we het onderwijs voor kleine kinderen kunnen zien. Ook hebben we de weduwe ontmoet waarvan de man was omgekomen door een aanslag in 2006. Ze heeft van de stichting een nieuw stenen huis gekregen. Met z’n allen zijn we bij haar thuis geweest. Op de weg terug naar Periyaneelavanai hebben we de vader van Lorenzo, een van de leiders van Boys Home Samuel, bezocht. Zijn vader verbleef daar i.v.m. een operatie. Ds. Sounthi heeft voor hem gebeden. Op het project hebben we verschillende spelletjes gespeeld met de kinderen. Annie en Hilda hadden al het een en ander voorbereid. Touwtrekken, bekertjes water doorgeven, koek happen, spijkerspel en flessen vullen. Nou, van water krijgen de kinderen geen genoeg, en snel dat ze zijn! Wanneer het water op was, was dat geen probleem, overal haalden ze water te vandaan tevoorschijn! De groep die gewonnen had kreeg een diploma en een cadeautje. Aan het eind van de middag kwamen alle weduwen van het weduwenproject naar de compound. We zaten met z’n allen samen met Ds. Sounthi voor het Day Care Center. Hij heeft in het kort vertelt wie ik was en dat ik in Nederland mensen vertel over het werk op Sri Lanka. Ook mocht ik ze toespreken in het Engels, en de dominee vertaalde het in Tamil. Daarna hebben we met gebed besloten. Aan het einde hebben we alle weduwen een hand gegeven. Ook met de leidster van het weduwen project mejuffrouw Vigi hebben we een fijn gesprek gehad. Dat we ook deze zorg niet mochten vergeten. De Heere heeft een nauw oog over de weduwen. ’s Avonds hebben we gegeten in Boys Home Samuel. We troffen het goed, want er waren 3 kinderen jarig. Voor elk kind had de moeder van dominee Sounthi een taart gebakken. We mochten van elke taart een stukje proeven. Zo werd er ook gezongen voor ze. Later op de avond keken we nog even stiekem in de slaapzaal. Er lagen soms wel 2 kinderen in één bed! Prachtig in het donker al die bruin/witte ogen. Toen werd het ook bedtijd voor ons.
|
|
In de slaapkamer van Boys Home Samuel |
|
Dinsdag 4 maart Ik was al vroeg wakker. Heb toen eerst een paar mailtjes verstuurd. Om 0.500 uur waren de meeste kinderen al buiten. Telkens hoorde ik: “Papa Bert when you come back?” Een vraag die voor mij moeilijk te beantwoorden was. De wil is er wel, maar mijn werk in Nederland maakt dit moeilijker. Ik heb ze verteld dat als de Heere het geeft, ik weer terug hoop te komen. Maar we blijven bellen en sms en. De contacten zijn er en we vergeten de kinderen en de staf niet. Voordat we wegreden heeft Ds. Sounthi buiten nog een gebed gedaan. Veel traantjes vloeiden, dit was onvergetelijk. Zo gingen we weg, met pijn in het hart. Alsof de kinderen van je afgescheurd werden. Maar ik mocht nu voor de tweede keer hier zijn. De terugweg met Annie, Hilda en Ds. Sounthi liep voorspoedig. ’s Avonds mocht ik weer veilig in India aankomen bij mijn dochter en Vathany. We mochten vele dingen met elkaar bespreken. Donderdag 6 maart vlogen we weer terug naar Nederland. Al met al een onvergetelijk reis. Mocht de Heere het werk aan de andere kant van de oceaan nog zegenen tot eer van Hemzelf en tot bekering van zondaren.
Vriendelijke groet, Bert van Voorden Ceylon Christian Care |
|
Zondag 2 maart Al vroeg moesten we op voor de kerkdienst, die begon n.l. al om 7.30 uur. We hadden afgesproken met dominee Sounthi dat we 2 psalmen zouden spelen op het orgel. Annie speelde mee op de dwarsfluit. Annie moest wel even oefenen op zaterdag avond, want ze was er niet erg gerust op. Zo hebben we voordat de dominee de zegen uitsprak 2 psalmen mogen spelen (Ps. 25 en Ps. 42). ’s Middags hebben we met z’n drieën een preek gelezen. Aan het einde van de middag hebben we nog gesprekken gehad met de leidsters van het gehandicapten project Kayalini en Thenmoli. Dan hoor je wat ze meegemaakt hebben. Ze noemden me Papa Bert of Apa Bert. ’s Avonds om 18.00 uur hebben we Bijbelstudie gedaan met de dominee, kinderen en staf. Een jongen las de geschiedenis voor van Zacheus. We hebben over deze geschiedenis verteld en een aantal vragen gesteld welke de kinderen moesten beantwoorden. De dominee vertaalde alles voor ons. Aan het einde hebben de kinderen nog gezongen en besloten we deze Bijbelstudie met gebed. We hebben ook de kinderen voorgehouden dat we allen een nieuw hart nodig hebben, daar we van nature zondaren zijn. Het avondeten was deze avond in het Girlshome. Al snel bemerk je dat alles zo rustig verloopt en dat de kinderen zo snel kunnen eten. Ik kon elke avond maar weer genieten van mijn kippenpootjes, mijn favoriet! Annie en Hilda lieten er telkens genoeg over voor mij. Na het eten werd er gelezen, gezongen en gedankt. We zijn telkens weer onder de indruk met welk een eerbied zij dit doen.
Maandag 3 maart We stonden ’s morgens om 7 uur klaar om de gehandicapten kinderen op te halen. Dit wordt gedaan met de Riksja van het project. Maar voor mij was daarin geen plaats. Geen probleem, dominee Sounthi ging met zijn motor mee de kinderen ophalen en ik mocht bij hem achterop. Zo leek het wel een politie escorte bij deze Riksja. Zo kwam ik in de huizen waar deze gehandicapte kinderen wonen. Dominee Sounthi vertelde bij één jongen dat hij een moslim was, maar dat deze jongen toch alleen bij ons project wilde komen. En zo komt hij ook in aanraking met de Bijbel. Toen we iedereen opgehaald hadden heb ik het werk van de gehandicapte kinderen bekeken. Ook het kinderdagverblijf op de compound hebben we bezocht. Daarna zijn we met Annie, Hilda en de dominee naar de nieuwe English Medium School in Batticaloa gegaan. Ook daar kregen we een hartelijk ontvangst van de kinderen en personeel en uiteraard bloemen! In 2006 hebben we alleen het terrein en de eerste steen gezien. Nu is het geheel bijna compleet. Er werd nog hard gewerkt aan het nieuwe bibliotheek en een natuurkunde lokaal. Ook mochten we de drie lokalen zien met de computers. We hebben een gesprek gehad met de directrice. Het personeel is erg enthousiast en gemotiveerd. De kinderen krijgen nu niet alleen goed onderwijs maar ze worden ook onderwezen uit de Bijbel. Op de terugweg aten we bij St. Johns, en vervolgens reden we weer naar ons verblijf in Periyaneelavanai. ’s Middags hebben we een bezoek gebracht bij Ms. Vigi, leidster van het weduwen project, en Ama, de oude kokkin van het Girlshome. Op de terugweg reden de dominee en ik langs de oceaan. De resten van de tsunami zijn nog steeds waarneembaar. Toch zagen we ook weer meer nieuwbouw van o.a. flats. Om 18.00 uur hadden we voor de laatste keer prayertime in de kerk. In het begin van de avond hebben we met iedereen nog een watergevecht gehouden. Eerst met waterbalonnen, later met hele emmers tegelijk. Ik was het eerste aan de beurt… Op het laatst lagen enkele jongens te zwemmen in het water. De laatste avond hebben we opnieuw gegeten in het Girlshome. Na het eten was er het afscheid, diverse kinderen en staf hielden een speech. Ik kreeg van de kinderen van het Boys en Girls Home een cadeautje. Daarna heb ik de kinderen en staf toegesproken. Later in de avond hebben we met de staf voor de laatste keer bij elkaar gezeten. We hebben ook geprobeerd ze wat mee te geven.
|
|
Bouw nieuwe kerk/gemeenschapsruimte in Murokkodanchenai |
|
Spelletjes met de kinderen op het project in Periyaneelavanai - Snoephappen en Waterdoorgeven |
|
De moeder van ds Sounthi aan het taartmaken en de jarigen die avond |
|
Ophalen van de gehandicapte kinderen |
|
Ophalen van de gehandicapte kinderen |