Ceylon Christian Care

Nieuws

14 September 2006

Bezoek Verslag

We verblijven op dit moment op het project van Ceylon Christian Care in het plaatsje Periyaneelavanai aan de oostkust van Sri Lanka. Hier zijn we op zaterdagmiddag 5 augustus aangekomen. Dinsdag 8 augustus, onze laatste dag alweer op dit project, willen we het plaatsje Murokkodanchenai bezoeken. In dit plaatsje heeft Ceylon Christian Care een gemeenschapsontwikkeling project waarbij 450 gezinnen worden geholpen.

Om 6:30 gaan we (Bert, Paul en Arjo) eerst naar de oceaan om te zwemmen. Om 7.30 uur hebben we ons ontbijt en om 8.00 uur vertrekken we. De rit van Periyaneelavanai naar Murokkodanchenai is ongeveer twee uur. De spanning is voelbaar. De plaatsen die we passeren zijn stil en uitgestorven vanwege het gevaar. Alle winkels zijn uit voorzorg dicht. We komen veel grote auto’s tegen met vlaggen van de Verenigde Naties, Terres des Hommes, Unicef en ZOA. In Batticaloa stapt dominee Salomon bij ons in de bus. Hij wijst de weg. Dicht bij het dorpje Murokkodanchenai begint de bus te bonken. Snel stappen de mannen uit voor inspectie en komen tot de conclusie dat waarschijnlijk een van de schokdempers kapot is. Dat verbaasd ons niet want de wegen zitten vol kuilen en gaten. We besluiten om rustig verder te rijden. Langs smalle weggetjes komen we aan in het vissersdorpje. We worden verwelkomd met vuurwerk en er hangt een groot spandoek met de tekst “Welkom vrienden uit Nederland” namens  Ceylon Christian Care. Als gasten krijgen we een mooie bloemenkrans om.

De bevolking van dit dorpje heeft een plaatselijke markt gekregen. Dit is een overkapping waaronder de mensen hun eigen groenten fruit en vis kunnen verkopen. In het verleden moesten de inwoners 5 kilometer lopen door gevaarlijk gebied. Deze markplaats helpt de veiligheid voor de inwoners van het dorp te verbeteren.

Bij de markt zien we de riksja staan die door Firma de Jong uit Leerbroek is geschonken. Bij het lopen over de zandweg door het dorp komen we twee ossenwagens tegen.

Dit dorpje bestaat uit plaggenhutten. De mensen zijn zeer arm. Als onderdeel van het gemeenschaps-ontwikkelproject krijgen alle mensen een waterput en toilet. De eerste putten en toiletten zijn gereed. De diepte van een put is ongeveer 6 meter. Als de put dieper wordt gemaakt is de kans groot dat het water brak wordt. De afstand tussen een put en een toilet moet zeker 20 meter zijn dat i.v.m. hygiëne en besmetting van het water.

Vrouw bij nieuwe waterput

Hurktoilet met de septic tank erachter

De inwoners van het dorp kunnen ook een micro krediet (kleine lening) krijgen, waarmee ze een beroep kunnen gaan uitoefenen. Een inwoner van het dorp heeft een micro krediet (kleine lening) gekregen en daar jonge kuikens voor gekocht. Deze kuikens worden verzorg en het is de bedoeling dat ze veel eieren gaan leggen. Deze eieren kunnen worden verkocht. Bij kleine beetjes kan dan het geleende bedrag worden terug betaald. Wordt het bedrag binnen een bepaalde tijd terug betaald dan hoeven ze maar 80% van het geleende bedrag terug te betalen. Dit is een goede stimulans om zo goed mogelijk je best te doen. Een kuiken kost ongeveer 75 Rupees. 10 Eieren brengen 70 Rupees op. Na ongeveer 3 jaar wordt de kip verkocht of eventueel geslacht. Het vlees kan ook weer worden verkocht. Het is de bedoeling dat de mensen zelf een handeltje gaan beginnen in eieren en in kuikens. Hoe meer ze er in handelen hoe hoger de opbrengst hoe hoger de inkomsten.

Een andere vrouw heeft met haar micro krediet een naaimachine gekocht. Hiermee kan ze kleding maken voor haar eigen gezin en voor de verkoop. Haar man is visserman. De inkomsten van deze mensen is erg laag. Soms vangen ze op een dag niets en dan zijn er ook geen inkomsten. Het huisje waar ze in wonen is gemaakt van palmboom bladeren. Als je binnen in het huisje staat kijk je door de gaten naar buiten. Deze mensen hebben geen bedden en slapen op een matje in het zand. Hoe zou het er uitzien als het regent buiten? Kunnen deze mensen wel droog blijven met zoveel gaten in het dak? De keuken is een plank op een paar palen. Op deze plank staan wat potten om te koken. Dit wordt allemaal gedaan op open vuur. Een woonkamer hebben ze niet. Gelukkig zijn ze in het bezit van een paar plastiek tuinstoelen. Kasten kennen ze ook niet. De spullen die ze hebben liggen op een plank en op een paar balken die als zolder moet dienen. Tot onze schande moeten we bekennen dat deze mensen ondanks de armoede altijd lachten en wij met onze weelde vaak een nors gezicht hebben. De deur die het huisje bezit is een stuk golfplaat die dicht geschoven wordt. Naast het huisje staat een soort zonnepaneel om warmte op te vangen en dit wordt weer gebruikt voor stroom. Er zijn nu maar een beperkt aantal toiletten beschikbaar maar het is de bedoeling dat naar verloop van een jaar elk gezin zijn eigen wc en waterput heeft. De kosten van een toilet zijn ongeveer 33.000 Rupees, dat is ongeveer 250 euro.

We hebben medelijden met de mensen die hier op hun blote voeten lopen. Het is wel 40 graden en het zand is gruwelijk heet. De mensen lopen op blote voeten omdat ze niet het geld hebben om slippers te kopen. Verder zien we een gezin die een pottenwinkel is begonnen. Van Ceylon Christian Care hebben ze een lening van 5.000 Rupees gekregen. Ze hebben hiermee materiaal gekocht om potten van te maken. Deze worden gemaakt van een soort cement. Als ze droog zijn worden ze geverfd in de kleuren wit en donker rood. Een pot kost 40 Rupees. Elke maand moeten ze wat geld terug betalen. Dat mag ook naar behoefte, afhanklijk naar wat er die maand verkocht is in de winkel. De “winkel” is aan de voorkant en zijkant open en aan de achterkant dicht. Het is gemaakt van golfplaten en lijkt op een soort marktkraam.

De markt in Murokkodanchenai

Heel veel vrouwen en meisjes dragen een stip tussen de ogen op hun voorhoofd. Aan de kleur van destip is te zien of een vrouw getrouwd is of niet.

Een eindje van de weg af staat de kerk. Eenmaal in de week heeft een arts voor de kerk spreekuur. Deze arts komt uit Batticaloa. Veel mensen zijn normaal niet in staat om een arts te bezoeken gezien de grote afstanden. Als de arts komt zit het halve dorp op de grond toe te kijken wie er naar de arts toegaan en wat er gebeurd. In papieren mappen worden de gegevens bewaard van de patiënten. In een ijzeren kast worden de medicijnen bewaard die de arts eventueel kan uitgeven. Bert wordt ook onderzocht door de arts en de inwoners kijken met belangstelling toe. Alles is goed.

 

Bij de kerk staan de kinderen ons op te wachten. Alle kinderen staan netjes in rijen met allemaal de zelfde kleding aan. Ook hier krijgen we allemaal een krans om. Deze kransen zijn gemaakt van verse bloemen. Twee kransen blijven over want Annemarie en Jannie zijn thuis gebleven omdat ze erg moe waren. Geen nood de mannen krijgen gewoon een dubbele krans om.

Een kant van het dak van de kerk is doorgetrokken. Hieronder wordt voor de kleine kinderen school gehouden. Achter in de kerk is een gedeelte afgeschermd als keuken. In deze keuken worden de rijst maaltijden klaargemaakt voor de leerlingen. De kinderen krijgen tussen de middag allemaal een warme maaltijd.

Voor de kerk is een telefooncel gemaakt. In dit gebied heeft niemand telefoon. Door deze telefoon zijn de mensen in het dorp bereikbaar.

In de kerk zelf krijgen oudere meisjes les in naaien en het versieren van textiel. In deze ruimte staan een aantal nieuwe naaimachines welke met de voet worden bediend. Deze meisjes zijn niet allemaal christelijk. Enkele meisjes zijn hindoe, maar komen nu toch zondags naar de kerk. Alle kleding die de jongens en meisjes dragen worden door deze oudere meisjes in opleiding gemaakt. De meisjes zijn erg creatief in het naaien en in het versieren van de kleding. We krijgen van hun lekker te drinken met een stukje cake en een soort van koek met stukjes groente erin. Volgens onze begrippen wel erg hot. We krijgen ieder een doek mee naar huis om op te hangen. Een van de meisjes heeft die bewerkt met verf. Paul krijgt er ook een mee voor Evert de Blok. Na alles bekeken te hebben rijden we een eindje terug en krijgen een maaltijd aangeboden in een ander gebouw. In dit gebouw krijgen ook kleinere kinderen les. Sommige beginnen zomaar te huilen bij het zien van zoveel blanke mensen. We besluiten na het eten weer naar huis te gaan. Onderweg worden we gecontroleerd door soldaten. Om 4 uur zijn we weer thuis, om daar alle indrukken nog eens te bespreken.

 

‘s Avonds verkleden wij ons, de vrouwen in sarees en de heren in sarams. Een van de meisjes van Hermans Girls Home helpt ons mee en wijst ons precies aan hoe we het moeten doen. Dan mogen we met z’n allen mee eten in het meisjestehuis waar ook de jongens zijn. Na de maaltijd worden we door de kinderen en de staf bedankt. Als laatste bedankt ons Vathany de manager van het project. Dit gebeurt allemaal in het Tamil. Dominee Salomon vertaalt het voor ons in het engels. Als laatste bedankt Paul de kinderen, de staf,  dominee Salomon en Vathany voor alles wat ze voor ons gedaan hebben. We krijgen van allemaal een hand. De kinderen krijgen van ons velletje met stickers van de GBS, een pen, een ballon en een lekker zuurtje.

Het kippenhok

De pottenwinkel

Home | Sri Lanka | Stichting | Projecten | Partners | Nieuws | Contact

Meer Nieuws

Ossenwagens

Vrienden,

 

Van 29 juli tot en met 12 augustus maakten Paul van de Waal met een aantal vrienden een reis door Sri Lanka. Paul heeft een bijzondere band met Sri Lanka. Zijn twee kinderen zijn er geboren.

Tijdens deze reis hebben ze ook de projecten van Ceylon Christian Care bezocht en een aantal dagen verbleven op het project in Periyaneelavanai.

 

Hieronder leest u het verslag van Bert en Denise van Voorden van de dinsdag 8 augustus:

Staand: Bert van Voorden, Mihlar de chauffeur, Arjo van der Boom en Paul van de Waal

Zittend: Denise van Voorden, Anne Freeke en Jannie van de Waal

 

We hebben ook deze dag weer veel gezien. Hoe arme mensen geholpen worden. Een ieder van ons was hiervan onder de indruk. Ook het afscheid van de jongens, meisjes en staf was hartverwarmend en om nooit meer te vergeten. Dat dit werk van onze stichting gezegend mag worden, tot de eer van Zijn Naam.

 

Hartelijke groet,

Bert en Denise van Voorden

 

Afscheid nemen van de kinderen